یادنامه طبری صفحه 519

ب) همراه با فعل:

و خدای عزّ و جل آن کیش را بزرگ خواند. 6/ 1542.

پ) در پایان جمله:

و تسبیح کن سپاس خداوند تو بشبانگاه و بامداد. 6/ 1595.

ت) قید کیفیّت:

حساب کردیم با ایشان حساب کردنی سخت. 7/ 1887.

استعمال «ای» حرف ندا پیش از ادات تمنّا:

ای کاشکی که ما را بودی چنان‌که داده‌اند قارون را. 5/ 1273.

تقدیم منادای قبل از ندا به صورت صفت (الف تفخیم و تکثیر و تعجّب):

پاکا خداوندا که اوست که او بی‌نیاز است. 3/ 677- 678.

استعمال حرف اضافه قبل و بعد از متمّم:

گفت فرعون موسی را که: اگر گیری خدای دیگر بجز از من، کنم ترا از بازدارندگان اندر زندان. 5/ 1162.

استعمال الف بعد از صفت (به معنی یاء مصدری):

پهنا چند خواهی و درازنا چند خواهی؟ 6/ 1464.

استعمال حرف جواب (الف حکایت):

گفتا یا رسول اللّه کیست که این سخن می‌گوید؟ 5/ 1130.

استعمال «الف» برای بیان استغاثه و تحسّر و توجّع:

بدا شرابا که آن بود و بدا نشست گاها که رفیقان کافران و دیوان باشند. 4/ 925.

استعمال الف تکثیر و تعجّب:

نیکا پاداشا که بهشت است. 4/ 925.

استعمال الف اشباع:

عیص را نیز آرزوا آمدش که بخانه بازآید. 3/ 764.

استعمال الف زاید:

گویدا روز قیامت، ای کاشکی من نگرفتیمی هنباز 4/ 927.

استعمال ادات تنبیه: