یادنامه طبری صفحه 520

گفت: هلا بیارید و مرا دهید. 4/ 936.

استعمال حرف «یا» به عنوان ندا به شیوه معمول:

گفتند: یا رب اگر یونس از میان ما رفت ... 3/ 687.

استعمال حرف «ب» به معنی از برای:

گفت بهیزم می‌رویم تا هیزم آوریم. 6/ 1535.

استعمال یای مجهول در «چه»:

زکریا گفت پس چی باید کرد. 4/ 974.

استفهام‌

الف) «ای» به صورت حرف برای شرح و تفسیر:

اگر می‌ترسید- که اگر نیایند مشرکان- از درویشی- ای که درویش بمانید پس مترسید. 3/ 607.

ب) «ای» به صورت حرف استفهام به معنی «آیا»:

ای نه‌بینی که خدای فروفرستاد از آسمان آبی؟ 6/ 1571.

پ) «آیا» در مقابل «الا» به صورت «آیا بدان»:

أَلا لِلَّهِ الدِّینُ الْخالِصُ. (سوره 39، آیه 3)، آیا بدان که خدای راست دین پاکیزه.

6/ 1568.

ت) «ای» از اصوات، برای ندا و خطاب:

قُلْ أَ فَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی ... (سوره 39، آیه 64) بگوی که: ای بجز خدای تعالی می‌فرمائید مرا که بپرستم ای جاهلان؟ 6/ 1577.

معانی برخی از حروف‌

استعمال حرف اضافه «وا»:

الف) همراه با قید و صفت، به معنی «به»:

اگر باز برند مرا وا نزدیک آفریدگار. 4/ 926.

ب) همراه با مصدر به معنی «باز- تجدید»: