یادنامه طبری صفحه 556

رستخیز.

ج 1/ 74

9- پس آنگه موسی (ع) آن گوساله را بسوخت- و زر هرگز نبتوان سوخت مگر به کیمیا که هرچند بیشتر گدازی، صافی‌تر گردد- و چنین گویند که موسی (ع) آن کیمیا بیاورد و مر قارون را داد و قارون بر آن گوساله انداخت و گوساله سوخته شد و خاکستر به باد داد و قارون از آن کیمیا قدری داشت و پاره‌ای بر مس او کند و زر گشت و پس آن کیمیا بر مس می‌نهاد و جمله زر می‌گشت،- بی‌آنکه موسی (ع) فرموده بود- و قارون این همه زر که داشت جمله از آن جمع کرده بود. پس آنگه بر موسی (ع) بیرون آمد.

ج 1/ 75

10- پس خدای عزّ و جلّ ایشان (هاروت و ماروت) را به کوه دماوند در زیرزمین به چاهی اندر، عذاب همی‌کند ... و خلق هرکس که راه داند بدان می‌رود. و گویند که کسی که بخواهد جادوی آموزد بدان سر چاه شود و از ایشان سخنها پرسد و گوید و جادوی از ایشان آموزد و چون جادوی آموخته باشد ایمان او همچون مرغی سپید از تن او بدر پرد و مرغی سیاه بازآید و در تن او شود- و جادوی بیاموزند چنانکه مرد و زن را از یکدیگر جدا کنند.

ج 1/ 97

11- (در ادامه ماجرای بنی اسرائیلیان شهر «ایله» که از مرگ گریختند و هلاک شدند و بعد از سالهای بسیار با دعای ذو الکفل پیغامبر از نو زنده شدند) و چنین گویند که هر کسی که از نسل آن مردمان باشد چون اندام او نیک بمالی، بوی مردار دهد.

ج 1/ 148

12- (اشمویل، طالوت را به عنوان ملکی که خدا برای حکومت بر بنی اسرائیل برگزیده، به ایشان معرفی کرد و آنها نیز برگردانیدن تابوتی را که جالوتیان به غارت برده بودند شرط پذیرش ملکت وی اعلام کردند) پس اشمویل از حق تعالی حاجت خواست تا فریشتگان برفتند و آن تابوت برگرفتند و در میان بنی اسرائیل بازآوردند و بنی اسرائیل چون آن تابوت بازیافتند جمله به ملکت طالوت راضی شدند و او را به ملکت بنشاندند و در خدمت وی بایستادند و به حکم و فرمان او کار کردند.