یادنامه طبری صفحه 604

محافظه کنند و آرزویش بر این بود که ایرانیان از میراث فرهنگی مشترک خود دوباره آگاه شوند و همدیگر را برادر و دوست و همانند بشناسند. شاهنامه ابو منصور به ما نرسیده و گم شد اما به احتمال قوی آن کتاب نثر عبارت از یک فهرست خشک پادشاهان کهن و تعریف مختصری از کردارهایشان می‌بوده و از این‌رو با سلیقه مردم نمی‌ساخت. تا داستانهای حماسی و اساطیر رواج عمومی پیدا کنند و در فرهنگ ملی دوباره رخنه کنند شاعری می‌خواست نیرومند و فاضل. چنین شاعر، ابو القاسم فردوسی بود.

پس می‌توان گفت که طبری ایران را که در آن زمان بعنوان کشوری دارای بزرگی و شکوه مطابق جاه و جلال قدیم دانسته نمی‌شد در جهان نوین اسلامی به همسطحی با کشورهای دیگر از نو رسانید و بر این اساس بود که فردوسی توانست به تعریف خصوصیات فرهنگی وطن خود بپردازد زیرا دیگر ممکن نبود که از روی این خصوصیات، سایر کشورهای اسلامی چنین نتیجه بگیرند که ایران کشوری بیگانه و غریب است.