یادنامه طبری صفحه 677

یا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ و الذی خلق مِنْ قَبْلِکُمْ.

طبری: آن‌که بیافرید شما را و آن‌کسها که پیش از شما ص 22.

کشف الاسرار: آن خداوند که شما را او آفرید و ایشان را پیش از شما بودند ص 96.

فعل «بودند» در جمله دیده نمی‌شود و در فارسی وجود آن لازم می‌نماید.

4. وَ إِذْ آتَیْنا مُوسَی الْکِتابَ وَ الْفُرْقانَ.

طبری: و چون بدادیم موسی را کتاب و جدا کردن ص 24.

کشف الاسرار: و دادیم موسی را نامه و آنچه بآن حق از باطل جدا شود ص 181.

فرقان معنی مصدری آن منظور نیست، بلکه به معنی اسم فاعل است یعنی جداکننده که اطلاق بر قرآن می‌شود که حق را از باطل جدا می‌کند.

5. ادْعُ لَنا رَبَّکَ.*

طبری: بخوان ما را خداوند تو ص 78.

کشف الاسرار: خداوند خویش را خوان ص 220.

در جمله اوّل «را» علامت مفعول صریح وجود ندارد ولی «را» که ترجمه «لام» حرف جر است چون در اصل بوده، در ترجمه هم آمده است.

6. لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ.*

طبری: اگر بودند دانند ص 59.

کشف الاسرار: اگر دانندی ص 284.

در جمله اول «بودند» ماضی است «دانند» مضارع و از ترکیب این دو معنی صریحی به دست نمی‌آید و فقط ترجمه تحت اللفظی صورت گرفته تا امانت در ترجمه ملحوظ شود ولی در جمله دوم این نکته منظور شده که مضارع وقتی با «کان» ترکیب شود، مفید معنی ماضی استمراری است. مثلا «کان یذهب» یعنی می‌رفت لذا در جمله دوم یاء استمرار در آخر فعل ماضی دیده می‌شود.

7. قالَ الَّذِینَ لا یَعْلَمُونَ.*

طبری: همچنین گفت آن کسها که نه دانند ص 100.

کشف الاسرار: گفتند ایشان که نادان محض‌اند ص 320.