و به سند معتبر از حضرت امیر المؤمنین صلوات الله علیه منقول است که مکرر در خطبهها میفرمودند که: مسلمان را سزاوار آن است که اجتناب نماید از برادری سه طایفه: فاجران بیباک، و احمقان، و دروغگویان:
اما بدکار بیپروا؛ پس زینت میدهد برای تو کارهای بد خود را، و میخواهد که تو مثل او باشی. و تو را اعانت نمیکند بر امر دین تو و بر کاری که در قیامت به کار تو آید. و نزدیکی او موجب جفا و خلاف ادب است، و صحبت او سبب قساوت دل میشود، و آمد - شد او نزد تو موجب عار و بدنامی توست.
و اما احمق؛ پس او هرگز تو را به خیری دلالت نمیکند، و امید دفع شری از او نمیتوان داشت. و هرچند سعی کند هم از او نمیآید. و گاه باشد که خواهد به تو نفع رساند و ضرر برساند. پس مردن او بهتر است از زندگی او، و خاموشی او بهتر است از حرف گفتن او، و دوری او بهتر است از نزدیکی او.
و اما دروغگو؛ پس در مصاحبت او هیچ عیشی برای تو گوارا نیست. سخن تو را به دروغ به مردم نقل میکند، و از مردم به دروغ سخن به تو نقل میکند. و هر دروغی را که تمام کرد، از پی آن دروغ دیگر ابتدا میکند تا به حدی که اگر راستی گوید باور نمیتوان کرد. و در میان مردم به نقل کذب دشمنی میافکند و کینهها در سینهها میرویاند. پس از خدا بپرهیزید و ملاحظه نمایید که با کی مصاحبت میکنید.
و حضرت امام محمد باقر صلوات الله علیه فرمود که: متابعت کن کسی را که تو را میگریاند و خیرخواه توست، و متابعت مکن کسی را که تو را میخنداند و تو را فریب میدهد. و عن قریب بازگشت همه به سوی خداست.
و حضرت صادق علیه السلام فرمود که: محبوبترین برادران من به سوی من کسی است که عیبهای مرا به من بگوید.
و حضرت صادق علیه السلام فرمود که: صداقت و دوستی حدی چند دارند که در هر که آنها نیست او بهرهای از صداقت ندارد:
اول آن که: آشکار و پنهان او با تو موافق باشد.
دویم آن که: زینت تو را زینت خود داند و عیب تو را عیب خود داند.
سویم آن که: اگر حکومتی یا مالی به هم رساند با تو تغییر سلوک نکند.