- دیباچه 1
- مقدمه 4
- فصل اول: عبداللهبنسبأ کیست؟ 6
- 1. «ابن السوداء» در منابع شیعی 12
- الف) بلال بن رباح 12
- اشاره 12
- اشاره 12
- فصل دوم: «ابن السوداء» کیست؟ 12
- ب) مردی ناشناس به نام ابن السوداء 13
- د) اسامةبنزید 14
- ج) عبدالله بن وهب راسبی (سرکرده خوارج) 14
- ه) عماربنیاسر 15
- 2. «ابن السوداء» در منابع اهل سنت 16
- الف) عماربنیاسر 16
- اشاره 16
- ب) بلالبنرباح 17
- ج) مردی در زمان امیر مؤمنان (ع) 18
- د) عبداللهبنحازم 19
- ه) عبداللهبنسبأ 19
- فصل سوم: سبأ و سبائیان 21
- اشاره 21
- بنو سبأ 21
- 1. ابیضبنحمال سبائی 24
- سبائیون 24
- اشاره 24
- 2. سعد سبائی 25
- 3. صالحبنخیوان 25
- 4. عمارةبنشبیب 26
- 6. عبدالله بنهبیره سبائی 26
- 5. هبیرة بناسعد سبائی 26
- 8. حنش سبائی 27
- 7. عبد الرحمانبنوعله سبائی 27
- اشاره 28
- سبائیه 28
- 1. عماربنیاسر 30
- 2. عدیبنحاتم طایی 31
- 4. کمیل بنزیاد نخعی 32
- 3. مالک اشتر نخعی 32
- فصل چهارم: عبداللهبنسبأ در مصادر اهل سنت 34
- فصل پنجم: ابن سبأ در مصادر شیعه 47
- فصل ششم: آیا ابن سبأ، همان عبدالله بنوهب راسبی است؟ 55
- فصل هفتم: آیا ابن سبأ همان صحابی معروف «عماربنیاسر» است؟ 66
- فصل هشتم: آیا امیرمؤمنان (ع) عبداللهبنسبأ را به مدائن تبعید نمود؟ 77
- فصل نهم: آیا ابن سبأ یهودی بوده؟ و آیادر شکلگیری فتنه دخالت داشته؟ 91
- اختلاف در اصل وجود عبداللهبنسبأ 104
- فصل دهم: تضارب و تناقض گفتارها در مورد شخصیت عبداللهبنسبأ 104
- اشاره 104
- 1. علامه سید محمد حسین طباطبایی (ره) 104
- اشاره 104
- 3. دکتر طاها حسین 105
- 2. دانشمند محقق سید مرتضی عسکری (ره) 105
- 4. دکتر عبدالعزیز هلابی 106
- 5 و 6. دکتر علی الوردی و دکتر کامل مصطفی الشیبی 106
- 7. احمد عباس صالح نویسنده مصری 107
- اختلاف در تبعید و یا سوزانیدن او 109
- تناقضهای آشکار در این گفتارها 115
- فصل یازدهم: سخن برگزیده درباره عبداللهبنسبأ 118
- فصل دوازدهم: بیزاری شیعه امامیه از عبداللهبنسبأ 128
- خاتمه 132
- کتابنامه 138
برهه ثابت نمیشود.
همچنین گفتار ابن کثیر (774 ه. ق) در «البدایة و النهایة» و سخن ابنعساکر (573 ه. ق) در تاریخ دمشق غیر مُسنَد است و بدانها نمیتوان اعتنا کرد و گویی از تاریخ طبری گرفته شدهاند.
نامه زیادبنابیه به معاویه که طبری آن را در تاریخ خود آورده، از سبائیه چنین یاد کرده است:
بسم الله الرحمن الرحیم
به بنده خدا معاویه امیرمؤمنان، از زیادبنابیسفیان.
اما بعد؛ خداوند آزمایشِ امیرمؤمنان را به نیکویی پایان داد و آهنگِ دشمنش نمود و سختی پیکار با ستمکاران بر وی را کفایت کرد. طاغوتهای این خاکیان سبئیه که سرکرده آنان حجربنعدی است، با امیرمؤمنان به مخالفت پرداختند و از جماعت مسلمانان جدا شدند و با ما به ستیزهگری پرداختند. سپس خداوند ما را بر ایشان چیره و مسلط ساخت ... (1)
1- تاریخ طبری، ج 3، ص 228.