زبانحال، خداوند را بر این نعمت بزرگ، شاکر بود.
میلاد علی (ع) با توجه به رؤیای صادقهای که مادرش مدتی قبل از میلاد وی دیده بود، شادی و گرمی خاصّی به خانه ابوطالب (ع) آورده بود. از همان آغاز طفولیت علی (ع)، علقه ویژهای بین وی با حضرت محمد (ص) ایجاد شد؛ به نحوی که بیشتر اوقات، با ایشان بود و این ارتباط، هر روز بیشتر و بیشتر میشد.
علی (ع) بهعنوان مولود کعبه، از همان ابتدا این سعادت را به همراه داشت و مادرش به این سعادت ازلی و ابدی، شکر مینمود. فاطمه بنت اسد (س) و همسرش ابوطالب (ع)، در واقع علاوه بر فرزندان دیگرشان؛ همچون جعفر بن ابیطالب (ع)، سرباز رشید و فداکار و بیبدیل دیگری به نام علی را به اسلام تقدیم کرده بودند. همان سرباز دلباختهای که پس از بعثت نبی (ص)، اولین مردی بود که به پیامبر (ص) ایمان آورد. وی در ماجرای انذار و پس از نزول آیه وَأَنذِرْ عَشِیرَتَکَ الاقْرَبِینَ (شعراء: 214) که حاکی از مأموریت پیامبر (ص) در اعلان و ابلاغ رسالت خویش به نزدیکان بهویژه عموهایش بود، بهعنوان جانشین پیامبر (ص) معرفی شد؛ زیرا وی اولین کسی بود که به دعوت رسول خدا لبیک گفت. (1)
1- المراجعات، عبدالحسین شرفالدین، ص 121.