غروب جانسوز
ایام بیماری فاطمه بنت اسد (س) آغاز شد. بیماریای که به رحلت این مادر گرانقدر انجامید. غصّهها، آلام، دردها و رنجهای این سالهای طولانی، پیکر این مادر دلسوز، این مؤمنه بزرگ و این بانوی مطهر را تحلیل داده بود. چند روز آخر عمرش، توسط نزدیکانش بهویژه عروس بزرگوارش زهرا (س) پرستاری شد.
حضرت زهرا (س) در چهره این مادر، چهره مادر حقیقیاش خدیجه (س) را میدید. او هرگز محبتهای او را فراموش نمیکرد. محبتهایی که در حقّ پدرش (در زمان طفولیت، نوجوانی و جوانی) نموده بود؛ حمایتهایی که او و عموی مهربانش ابوطالب (ع) از اسلام داشتند؛ تلاشهای فراوانی که شوهر عزیزتر از جانش، علی (ع) که از سینه همین مادر و از دامن وی پرورش یافته بود، همه و همه و بهویژه، اینکه این