سفیر سعادت صفحه 38

خدا قسم که قصد جانت را داشتند». (1)عبیداللَّه با شنیدن این سخن، چندان خشمگین شد که گفت: «به خدا سوگند بر جنازه احدی از مردم عراق نماز نخواهم گذاشت». (2)

شریک از اینکه نقشه‌اش پیاده نشده بود، بسیار نارحت گردید. وقتی مسلم علیه السلام از پستوی خانه بیرون آمد، شریک با ناراحتی از او پرسید: «چرا او را نکشتی؟» اینجا بود که مسلم علیه السلام، ایمان و پای‌بندی خود را به سنت رسول خدا صلی الله علیه و آله نشان داد و گفت:

به دو دلیل؛ نخست اینکه من میهمان هانی بودم و این کار خوشایند او نبود. دوم آنکه امیرالمؤمنین علیه السلام از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل فرموده: «انَّ الْإِیمانَ قَیَّدَ الْفَتْکَ فَلا یَفْتِکُ مُؤْمِنٌ»؛ «ایمان مانع حمله غافل‌گیرکننده است و مؤمن، دیگری را با غافل‌گیری نمی‌کشد».

شریک، آه حسرتی از خیال بر باد رفته کشید و گفت:

«اما به خدا قسم، اگر او را می‌کشتی، یک کافر، فاسق، سرکش و پرده‌در را کشته بودی».(3) شریک بن‌اعور، سه روز بعد از دنیا رفت و عبیداللَّه بر جنازه او نماز خواند و او را به خاک سپردند. (4)

1- الکامل فی التاریخ، ج 3، ص 269؛ مناقب آل ابی‌طالب، ج 4، ص 91
2- تاریخ الطبری، ج 5، ص 363؛ مقتل الحسین بحر العلوم، ص 224
3- مقاتل الطالبیین، ص 65؛ بحارالانوار، ج 44، ص 344
4- حبیب السیر، ج 2، ص 42؛ تاریخ الطبری، ج 5، ص 363