سلمان محمدی صلی‌الله علیه و آله استاندار مدائن صفحه 81

2. کسانی که از وضع خود غافل‌اند، ولی خداوند آنها را فراموش نمی‌کند؛

3. افرادی که از قهقهه، دهان خود را پُر می‌کنند و نمی‌دانند که خدا از آنها راضی یا خشمناک است. (1)

5. حالت چطور است؟

ابن مسیب روایت می‌کند که یک روز امیرمؤمنان (ع) وقتی از خانه خارج شد، با سلمان برخورد کرد و فرمود: «ای ابوعبدالله! حالت چطور است؟» سلمان پاسخ داد: «سر از خواب برداشتم در حالی که در اندیشه چهار غم و غصه به سر می‌برم. امام علی (ع) فرمود: «چه غم و غصّه‌هایی داری؟» سلمان جواب داد:

1. غمّ و غصّه افراد خانواده که نان می‌خواهند و نیازمندی‌هایی دارند؛ 2. اندیشه اینکه خداوند متعال از من اطاعت و عبادت می‌خواهد؛ 3. در فکر غم و اندوه کار شیطان بودم که به گناه راهنمایی می‌کند؛ 4. در فکر کار ملک الموت بودم که از من روح طلب می‌کند.

امام علی (ع) با شنیدن این سخنان فرمود:

من همچنین مطالبی را برای رسول خدا بیان داشتم که آن حضرت به من مژده داد: این‌گونه غم و غصّه‌ها موجب آمرزش گناهان، مصونیت از آتش دوزخ و ترفیع مقام بندگان در پیشگاه خداوند می‌شود. (2)