حیات قرآنی حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی صفحه 11

پنج _ درجه اجتهاد چنین نبوغ و استعداد فوق العاده، به ضمیمه دیگر ویژگی هایی که گفته خواهد شد، سبب شد استاد در بیست و چهار سالگی به درجه اجتهاد برسد.

اشاره

پنج _ درجه اجتهاد چنین نبوغ و استعداد فوق العاده، به ضمیمه دیگر ویژگی هایی که گفته خواهد شد، سبب شد استاد در بیست و چهار سالگی به درجه اجتهاد برسد.

از زبان استاد بشنوید:

پس از ورود به نجف اشرف [خیلی] زود به واسطه طرح سؤالات مختلف در بحث های اساتید بزرگ، شناخته شدم و همه جا مورد عنایت و محبت قرار می گرفتم. سرانجام در، بیست وچهار سالگی به وسیله دو نفر از مراجع بزرگ آن زمان، مفتخر به اجازه اجتهاد گشتم: یکی از آیت الله العظمی اصطهباناتی بود که از مراجع بسیار باشخصیت و شیخ الفقها محسوب می شد؛ ایشان لطف و محبت فوق العاده ای به من پیدا کردند. لذا اجازه کامل اجتهاد برایم مرقوم فرمود و دیگر آیت الله العظمی حاج شیخ محمدحسین کاشف الغطاء بود. ایشان چون آشنایی به وضع من نداشت، فرمود از شما امتحان می کنم! گفتم: آماده ام. از من خواست رساله ای درباره این مسئله که «آیا تیمم مبیح است یا رافع حدث» بنویسم. من هم رساله ای مشروح در این زمینه تهیه کردم، خدمت ایشان دادم. ایشان علاوه برآن، یک امتحان شفاهی نیز از من به عمل آوردند و یکی از مسائل پیچیده علم اجمالی را سؤال فرمود. وقتی جواب دادم، ایشان اجازه را مرقوم داشته و محبت فرمود.

از نکته هایی که دلیل بر نبوغ و استعداد موهبتی اوست (در عین حال بر حافظه قوی استاد نیز گواهی می دهد) این است که استاد گاهی، درس هایی را که دو هفته پیش از مرحوم آیت الله العظمی خوئی شنیده بود، به طور کامل یادداشت می کرد.(1)