حیات قرآنی حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی صفحه 21

بودیم که ناگهان فرمان حرکت به سوی مهاباد شهری در شمال غربی کشور، صادر شد. با دو مأمور، یکی شیعه و دیگری سنی، این فاصله سه هزار ودویست کیلومتری را در مدت نزدیک به یک هفته پشت سر گذاشتیم و در میان برف و سرما وارد مهاباد شدیم!

با اینکه قانون تبعید [اقامت اجباری] می گوید: «[شخص تبعیدی] هیچ گونه محدودیتی نباید داشته باشد و آزادی او از هر نظر تأمین گردد»، ما در مهاباد، برخلاف چابهار، هیچ گونه آزادی نداشتیم. حتی کسبه در فروختن جنس به ما احتیاط می کردند، دکتر محترم دندان سازی را تحت بازجویی قرار دادند که چرا دندان ما را ترمیم کرده. هیچ کس بدون اجازه ساواک، جرئت اجاره دادن خانه به ما را نداشت. یک مأمور مخفی که مخفی هم نبود، همه جا مثل سایه ما را دنبال می کرد. تلفن منزل شدیداً تحت کنترل بود.

بعضی از مسافرانی را که از نقاط دور و نزدیک به دیدن ما می آمدند، به اطلاعات شهربانی یا ساواک می بردند. با اینکه میل داشتیم از آن فرصت گران بها استفاده و با علمای اهل تسنن در مسائل مختلف اسلامی گفت وگو کنیم، آنها نیز متقابلاً چنین تمایلی داشتند، ولی بر اثر فشار شدید دستگاه ها، قبل از گذشتن چهل روز این توفیق دست نداد.

در آن محیط، همه از هم می ترسیدند و سایه سنگین دستگاه های امنیتی ساواک و غیره بر همه جا افتاده بود، اما سرانجام دیدیم که همین مهاباد پرخفقان و سخت تحت کنترل، چگونه بیدار شد و صحنه عظیم ترین تظاهرات خیابانی گشت و این است محصول آن برنامه ها! جالب این است که دوستان تفسیر نمونه به طور متناوب هر ده روز به مهاباد می آمدند و برنامه تفسیر با سرعت پیشرفت کرد».