حیات قرآنی حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی صفحه 25

ایشان در ارتباط با عشق و توجه به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف می گوید:

دقیقاً نمی دانم چند ساله بودم که عشق شدیدی به معرفت خداوند و اولیای دین و مخصوصاً امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف پیدا کردم. شاید بیش از دوازده سال از عمرم نمی گذشت که دائماً احساس می کردم گمشده ای دارم که باید آن را پیدا کنم. به مسجد می رفتم. در جلسات وعظ شرکت می کردم. به زیارت حضرت شاه چراغ(ع) که در شیراز است می رفتم، ولی گمشده خود را پیدا نمی کردم. توسل های مختلفی داشتم، ولی باز سیراب نمی شدم. علاقه شدیدی به عبادت پیدا کرده بودم، ولی در آن سن و سال کودکی، از عبادات چندان سر در نمی آوردم. هنگامی که افتخار طلبگی را پیدا کردم، آن حالات بسیار شدیدتر و قوی تر شد.(1)

دو _ پشتکار و جدیت

دو _ پشتکار و جدیت

از ویژگی های استاد، پشتکار در عمل و با قوّت و قدرت به کار ادامه دادن و پرهیز از سهل انگاری است. دو نصیحت و پند استاد، همیشه به یاد می آید و در خاطر زنده می شود:

اول _ می بایست کار را با قوّت شروع کرد و تسامح و سستی ای در آغاز کار نداشت و این نکته ای است که استاد بارها در ابتدای سال تحصیلی با آهنگ محرک و عزم آفرین خود بیان می کرد و این آیه را می خواند: «یا یَحْیی خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّهٍ»(2)

و گاه این بیت شعر را نیز با حرارتی خاص بر زبان می آورد:

من نمی گویم سمندر باش یا پروانه باش

چون به عشق سوختن افتاده ای مردانه باش!