ساقی تشنه صفحه 34

است و تا آخرین لحظه، نَمی از دریای موّاج یاری و پشتیبانی او کاسته نشد.

5. ردّ امان‌نامه دشمن‌

آوازه دلاورمردی‌های حضرت عباس علیه السلام دشمن را بر آن داشت تا با اقدامی جسورانه، وی را از صف لشکریان امام جدا سازد. در این جریان، شمر بن شُرَحْبیل(ذی الجوشن) فردی به نام عبداللَّه بن ابی محل را که حضرت امّ‌البنین علیها السلام عمه او می‌شد، به نزد عبیداللَّه بن زیاد فرستاد تا برای حضرت عباس علیه السلام و برادران او امان‌نامه بگیرد.

او خواسته خود را با ابن زیاد در میان گذاشت. عبیداللَّه به کاتب خود دستور داد تا امانی برای حضرت عباس علیه السلام و برادران او بنویسد. (1) شمر امان‌نامه را گرفت و به سوی کربلا حرکت کرد.

پس از رسیدن به کربلا وقتی آتش جنگ را در حال شعله‌ور شدن دید، به سوی اردوگاه امام به راه افتاد.

وقتی رسید، فریاد برآورد: «أَیْنَ بَنُوا أُخْتِنا»؛ «خواهرزادگان ما کجایند؟»

حضرت عباس علیه السلام و برادرانش سکوت کردند. امام به آنها فرمود: «پاسخش را بدهید، اگر چه فاسق است». (2)