ساقی تشنه صفحه 42

رسانید. لشکر از آن سو به او حمله کرد و او را محاصره نمود. (1) او با صدای رسا ابیاتی سرود که ترجمه آن چنین است:

به خداوند شکست‌ناپذیر و بزرگ و به حجون(کوهی در مکه) و حطیم(مکانی در مسجد الحرام) و زمزم، سوگند یاد می‌کنم که امروز پیکرم را به خونم آغشته می‌کنم و در راه حسین علیه السلام که پیشوای پر افتخار اهل فضل و بخشش است، جهاد می‌نمایم. (2) آن گاه به سوی دشمن هجوم برد. حمله او به قدری برق‌آسا بود که سبب پراکنده شدن و فرار دشمن شد. این حمله بی‌امان سبب شد تا دشمن از خیال نبرد رو در رو، بیرون آید. بدین منظور اجازه دادند عباس علیه السلام آب بردارد تا آنان از این فرصت استفاده کرده، در پشت نخل‌ها کمین کنند. (3) هنگامی که حضرت مشک را از دوش خود برداشت و آن را پر نمود، دست زیر آب برد تا مشتی از آن بنوشد؛ چرا که جنگ، او را تشنه‌تر کرده بود. اما وقتی که آب را نزدیک لب‌های خود آورد، یاد تشنگی امام خویش و فرزندان او کرد و آب را روی آب ریخت و سرود:

ای نفس پس از حسین علیه السلام خوار باشی! و پس از او

1- الإرشاد، ج 2، ص 113؛ اللهوف، ص 117
2- الخوارزمی، مقتل الحسین علیه السلام، ج 2، ص 30؛ الفتوح، ج 5، ص 207
3- مناقب آل ابی طالب، ج 4، ص 108