ساقی تشنه صفحه 67

این همان پیمانی بود که حضرت عباس علیه السلام در شب عاشورا تجدید کرد و اعلان کرد که هرگز از امام خود جدا نمی‌شود و تا پای جان، به حسین علیه السلام وفادار خواهد ماند.

او تا اندازه‌ای به پیشوای خود وفادار و هم‌پیمان باقی ماند که شگفتی دشمن را برانگیخت. او قهرمانانه در راه وفاداری به آیین خود، برادران و فرزندان خویش را به میدان جنگ فرستاد و برای این‌که پای‌بندی خویش را به این پیمان بیشتر به اثبات رساند، با شهادت آنان، خم به ابرو نیاورد و خود نیز جان بر سر این پیمان نهاد.

او آن قدر در این راه از خود رشادت نشان داد که دشمن، آن هنگام که پرچم به غارت رفته او را میان غنائم دیدند، لب به تحسین گشودند و از وفاداری‌اش سخن راندند. هم او که وقتی دستانش از بدن جدا شد، پرچم را رها نکرد و بازوان بریده‌اش آن را در فراز نگه داشته بود تا اینکه با ضربه عمود آهنین، به همراه پرچم به زمین افتاد. (1) ابو حنیفه دینوری از تاریخ‌نویسان اهل سنت، درباره وفاداری او می‌نویسد:

وَ بَقِیَ الْعَبّاسُ بْنُ عَلیٍّ علیه السلام قائِماً لِإِمامِ الْحُسَینِ علیه السلام یُقاتِلُ دُونَهُ وَ یَمِیلُ مَعَهُ حَیْثُ مالَ حَتَّی قُتِلَ رَحْمَةُ