اباالفضل العباس علیه السلام جلد 1 صفحه 163

شدم چهار کنیه بعدی را نیز از لابلای کتب تاریخی به دست آورده و تقدیم شما عزیزان کنم.

کنیه در زبان عربی، غیر از نام اصلی شخص است؛ این واژه به او تمایز و امتیاز می بخشد. برخی از کنیه های ایشان قبل از واقعه جانسوز کربلاء و بعضی دیگر بعد از آن واقعه جانگذاز بر روی آن حضرت گذاشته اند.

گاهی فردی را با فرزند یا برادر و یا پدر و مادرش و یا صفتی که دارد همراه کرده و صدا می زنند تا دلیل بر ذم و سرزنشش باشد.

مثلاً وقتی عمرو عاص را ابومکر صدا می زدند از بابت تحقیر و سرزنش او را ابومکر می خواندند.

یا برعکس، فردی را با احترام صدا می زنند لذا به برخی افراد می گفتند: ابوالمکارم به معنای پدر کرامت و اخلاق.

کنیه برای تمایز اشخاص و یا مدح و ذم آنان است.

معنای اباالفضل

مشهورترین کنیه ایشان اباالفضل می باشد، بعضی گفته اند: چون آن بزرگوار پسری به نام فضل داشته است، کنیه ایشان را اباالفضل نهاده اند،(1) البته قابل ذکر است این شیوه مرسوم و معمول عرب بود که هر کس عبّاس نام داشت کنیه او را اباالفضل می گذاشتند، مثلاً عبّاس بن عبدالمطلب و عبّاس بن ربیعه را نیز به همین کنیه می خواندند.(2)