اباالفضل العباس علیه السلام جلد 1 صفحه 193

شخصیت و موقعیت علویان را بکوبند.

ثالثا: بنی امیه دائماً از بنی هاشم می ترسیدند، لذا به آنها تهمت و افترا می بستند و با آبروی آنها بازی می کردند.

ارادت عبداللّه بن عبّاس به حسنین علیهما السلام

عبداللَّه بن عبّاس قبل از شهادت حضرت علی علیه السلام در بصره بوده و از جانب آن حضرت نیز به استانداری بصره منصوب شد.(1)

ایشان به امام مجتبی علیه السلام به دیده احترام می نگریست و در تکریم و احترام آن حضرت می کوشید و همواره از ایشان تجلیل می نمود.

عبداللَّه بن عبّاس در هنگام شهادت امام مجتبی علیه السلام در شام بود، زمانی که خبر شهادت آن حضرت به معاویه رسید، معاویه و تمام کسانی که با او بودند سجده کرده و هماهنگ تکبیر گفتند.

عبداللَّه بن عبّاس وقتی این جریان را شنید به دیدار معاویه رفت، معاویه گفت: ای فرزند عبّاس، ابو محمد علیه السلام مرد.

ابن عبّاس گفت: آری رحمت خدا بر او باد، به من خبر تکبیر و سجده هایت رسید، اناللَّه و الیه راجعون به خدا قسم ای معاویه اگر حسن مرد، اما مرگ تو فراموش نشده و جسم او قبر تو را پر نمی کند، او به بهترین وجه درگذشت، اما تو به بدترین صورت باقی ماندی.

معاویه گفت: تصور می کنم که او تنها عده ای یتیم به جای گذاشته.

ابن عبّاس گفت: تمام ما کوچک بودیم بعد بزرگ شدیم.