حکمت مطهر صفحه 195

می پرداخت. شهید مطهری خیلی راسخ و با شجاعت در برابر این گونه انحرافات ایستاد. به خاطر دارید که ایشان اطلاعیه ای درباره آثار مرحوم شریعتی صادر کردند و گفتند «اشکالات کلی از نظر اسلام شناسی به افکار ایشان وارد است و من به نقد آن می پردازم»؛ ولی بعداً انقلاب شد و آن کار امکان پذیر نگشت. آن موضوعشان در دانشگاه ها مورد بحث های زیادی قرار گرفت. وقتی از وی سؤال کردم «چطور شد که چنین مطلبی گفتید با آن که می دانستید واکنش های زیادی در دانشگاه ها به وجود می آورد؟» پاسخ دادند: «ما وظیفه ای داریم. برای روشن ساختن فکر اسلامی باید وظیفه را ادا نماییم هر چند که دیگران نقد یا حتی توهین کنند». همین فرد که نسبت به انحرافات دقیق بود و به خاطر شجاعت در بیان حرف هایش مورد انتقاد بسیاری از همراهانش قرار می گرفت، در مقام عمل به همگان احترام می گذاشتند. بعدها معلوم شد که اندیشه های او درست بود. در مدیریت و مقام عمل، کاملاً نسبیت گرا بود.

یک نفر در حسینیه ارشاد بود که نمی خواهم نامش را ببرم؛ ولی شهید مطهری از دستش خیلی متاذی و ناراحت بود. بسیاری از مشکلات را مربوط به وی می دانست اما بعد از انقلاب در شورای انقلاب تصویب نمودند که همان شخص، مسئولیتی مهم را بپذیرد. من از شهید مطهری پرسیدم «شما که ایشان را می شناختید چطور شد که چنین مسئولیت مهمی به وی سپردید؟». گفتند: «شاید در مقام عمل درست کار کند». این نکته مهم است. حساسیت را باید در حوزه فکر به خرج داد تا افراط و تفریط رخ ندهد اما در مقام عمل، لازم است امتیازات و اشکالات افراد را با هم دید و با تساهل اقدام نمود. بعضی ها نمازشان را درست می خوانند و اهل تحجّد هستند اما در معاملاتشان غش وجود دارد. این