حکمت مطهر صفحه 271

بر همان اساس، چراغ عقل را سر راه ما می گذارد و به دستمان می دهد تا از عقل بپرسیم «برای رسیدن به وحدت باید چکار کنیم؟». اولین درس عقل این است: «دفع دشمن مشترک، بر طرح اختلافات مقدم است». این امری بدیهی و عقلی به شمار می رود. هر آدمی که اندکی خِرد داشته باشد آن را تصدیق می کند. اگر در داخل خانواده شما با برادرتان سر یک موضوع اختلاف داشته باشید، هنگامی که دزدی به خانه می زند آن اختلاف را کنار می گذارید و مشترکاً به دفع و تعقیب او می پردازید. این بدیهی است.

امروز می دانیم که در جهان اسلام دشمن مشترک داریم. چه شیعه باشیم چه سنی، تشخیص دشمن مشترک دشوار نیست. لذا اول وظیفه مان دفاع از کیان و موجودیت اسلام است در برابر آنچه کلیت اسلام را نشانه گرفته! این همان قاعده عقلی الاهم فالاهم است.

شهید مطهری در آن مقاله از خود امیرالمؤمنین استشهاد کرده اند و به نقل از نهج البلاغه می فرمایند: «سیره و روش شخص امیر المؤمنین علی علیه السلام برای ما بهترین و آموزنده ترین درس هاست. علی علیه السلام راه و روشی بسیار منطقی و معقول که شایسته بزرگواری مانند او بود اتخاذ کرد».

استاد مطهری ادامه می دهد:

علی در برابر ربایندگان حقش قیام نکرد. قیام نکردنش اضطراری نبود بلکه کاری حساب شده و انتخاب شده بود. او از مرگ بیم نداشت. چرا قیام نکرد؟ حداکثر این بود که کشته شود. کشته شدن در راه خدا منتهای آرزوی او بود. او همواره عاشق شهادت و با آن، از کودک به پستان مادر، مأنوس تر بود.