حکمت مطهر صفحه 38

شاید بتوان گفت آیت الله مطهری از معدود انسان هایی بود که با همه وجود و با تکیه بر خرد و اندیشه بلند خویش، راه به سوی معارف عمیق قرآن و سخنان حیات بخش پیشوایان معصوم دین گشود؛ و با همه وجود سر بر این آستان نهاد. گویا در هر گامی با الهام از سخن خدای سبحان حرکت می کرد؛ و می کوشید که هر حرکتی را با تکیه گاه بر معرفتی سامان دهد؛ و این جایگاه استثنایی بود که او را به یک انسان دانشمند مبلغ علم و اثرگذار در حیات جامعه دیروز و امروز ما مبدل ساخت. او قبل از هر چیز کوشید که جان و روح خویش را به آموزه های دینی آراسته و در پرتو انوار پرفروغ وحی به حیات راستین و نورانیت واقعی دست یابد؛ و از همین منظر و زاویه بود که توانست منشأ حیات علمی سیاسی و اجتماعی باشد و جامعه مخاطب خویش را نورانی کند. در شناخت این مسیر و قله های بلند کمال انسانی و سلوک در این راه پرافتخار به مقام و منزلتی رسید که استاد فرزانه او عارف بلندمرتبه فیلسوف نستوه حضرت علامه طباطبایی درباره شاگردش چنین فرمود: «پر از تلاش علمی و تفکر فلسفی بود». این شهادت از سوی انسانی که قله های معرفت و حکمت را فتح کرده است، درباره شاگرد تربیت یافته در مکتب خویش شهادت و گواه بلندی است. او به شیفتگان علم و فلسفه پیامی پرارزش داشت که در کوشش و تلاش هرگز آرام ننشینید. مجاهده علمی و کمالی را هرگز فراموش نکنید. این پیام در قلم و کلام او نیست. این پیام در نیم قرن تلاش علمی و عرفانی و فلسفی اوست؛ به گواهی استادش. در گشودن این راه مصداق بارز کونوا دعاه الی الله به غیرالسنتکم(1) می باشد. مجاهده علمی و کمالی را هرگز فراموش نکنیم؛ و