حکمت مطهر صفحه 40

او در سایه برهان و استدلال عقلی و نقلی به این حقیقت باوری عمیق و استوار داشت. «فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا».(1) او دین را پاسخگوی همه نیازهای بشر برای رسیدن به سعادت در دنیا و آخرت می دانست؛ و بر این باور عمیق بود که آموزه های دین اسلام برآمده از قرآن و عترت انطباق با فطرت عقل فطرت روح ظرفیت و توان جسمی بشر دارد و می تواند پاسخی مطمئن و متکی به برهان به تمامی پرسش های انسان در حوزه سعادت او ارایه کند. با این اعتقاد راسخ متکی بر برهان می کوشید تا پرسش های انسان های معاصر خویش را آن هم انسان های معاصر رشد نموده در مجامع علمی و روشنفکری را بشناسد. پرسش های جاودانه و موسمی را تفکیک کند و برای هریک از این سوالات و پرسش ها پاسخی متقن متکی به برهان آموزه های قطعی دین، ارایه کند.

و در این مقام همانطور که فرزند برومندشان اشاره کردند مصداق روشنی از آیه کریمه بود که إِنَّمَا یَخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاء.(2) علم و معرفت او خشیت خدای سبحان را در قلبش جایگزین نموده بود؛ و این خشیت از خدا موجب شده بود برای غیراو بهایی قائل نشود. در فهم حق و تبیین حقایق به تکلیف شرعی و الهی خویش بیندیشید؛ و در همین چارچوب مصالح اجتماعی و سیاسی قابل تعریفند. او با اعتقاد به این حقیقت که ]انّ[ العلماء ورثه الانبیاء(3) علما و دانشمندانند که میراث سنگین انبیای عظام را بر شانه های قدرتمند خویش حمل می کنند مهم ترین

1- روم: 30.
2- فاطر: 28.
3- اصول کافی، ج 1، ص 32، حدیث 2.