حکمت مطهر صفحه 45

ما امروز از برکت آن چشمه فیاض، آن کوثر کثیر بهره مندیم. ان شاء الله که ششمین جلسه سخنرانی های حکمت مطهر وسیله ای شود برای بهره مندی بیشتر همگان از اندیشه های استاد مطهری!

سخن من با عنوان «مسائل اجتماعی در اندیشه استاد مطهری» است. باید بدانیم مطهری متفکری نبود که فقط با اندیشه های محض فلسفی و ذهنی سر و کار داشته باشد. ما دانشجوی فلسفه بوده ایم و هستیم. می دانیم که فیلسوفان عموماً با مسائل کلی، عقلی محض و مباحث انتزاعی سر و کار دارند.

فلسفه اینطور است. ذات فلسفه اقتضای در خود فرو رفتن و مسائل انتزاعی را می کند. آقای مطهری در فلسفه و عرفان خود یک متفکر گوشه گیر نبود. اینطور نبود که با داشتن تفکر عرفانی و معنوی و فلسفی از جمع و جامعه و مسائل اجتماعی فارغ و غافل باشد.

از آموزه های بزرگ و اساسی ایشان این بود که راه انسان به سوی خدا از میان خلق می گذرد. این آموزه بزرگ را در زندگی عملی کرد. یک عمر در میان خلق با خلق برای خلق به سوی خدا زندگی نمود.

استاد مطهری، هم به نظر توجه داشت هم به عمل! هم حکمت نظری برای او اهمیت داشت و هم حکمت عملی! حکمت عملی را فقط در نظر مطرح نمی نمود؛ بلکه در عمل به اجرا در می آورد. ایشان نظر را پایه و شالوده عمل می دانستند. معتقد بود اندیشه نسبت به عمل، حکم شالوده و پایه ساختمان را دارد.

ایشان مرتباً نظر را به سوی عمل می بردند. برخلاف پراگماتیست ها که به اصالت صلاح عملی معتقدند و حقیقت را از عمل بیرون می کشند؛ یعنی در واقع به حقیقت معتقد نیستند، ایشان عمل را از دل حقیقت