اختران فروزان ری و طهران، یا، تذکره المقابر فی احوال المفاخر صفحه 115

ص:117

غریبی بود و نسبت به کفایه الاصول پدرش تعصب خاصی داشت و آنرا وحی آسمانی می پنداشت و از اشکال دانشمندان ومحققین بکفایه بی اندازه ناراحت و عصبانی می شد و حتی می فرمود اگر کسی اشکال بر کفایه بگیرید من فلان مبلغ را بعنوان جریمه و یا پاداش می دهم و البته بسیاری اشکال گرفتند ولی عده ایشان وعده خوبان بود.

مباحثات ایشان با مرحوم آیه الله حاج سیدمحمدتقی خونساری و مرحوم آیت الله یثربی کاشانی و مرحوم آیت الله حاج سیدعلی بهبهانی در میان بزرگان و آیات عظام مشهور و مجاب و محکوم شدن معظم له معروف می باشد.

ریاست و زعامت و نفوذ کلمه اش روز به روز در افزایش بود تا در غائله مشهد و مسجد گوهرشاد و اتحاد شکل در سال 1314 شمسی و 1354 قمری که غالب علماء مشهد تبعید و پراکنده شدند. مرحوم آیت الله العظمی حاج آقاحسین طباطبائی قمی را به عراق تبعید و آیه الله العظمی آشتیانی را به شهر ری و آیه الله حاج سید یونس اردبیلی را به اردبیل تبعید نمودند. ایشان را هم به تهران آورده و پس از اندکی به طرز مرموزی از دنیا رفت.

پس جنازه اش را بی سر و صدا و بلکه مخفیانه حمل به شهر ری و در بقعه العلماء ناصری در کنار قبر اعتضاد الدوله قاجار و نزدیکی قبر حضرت امامزاده حمزه موسوی دفن کردند. صاحب کتاب سوانح الایام می نویسد: مرحوم آقازاده سالها در مشهد مقدس رضوی ریاست فوق العاده دارا بود زمان انقلاب اخیر که مردم را به اتحاد شکل مجبور می کردند بر اثر مخالفت وی شب دوازدهم شعبان المعظم سال 1354 ق به شهربانی مشهد بردند و از آنجا به یزد سپس به تهران آورده و با خفت بسیار به مشهد برگردانیده و دفعه دوم که او را گرفته و به تهران تبعید کردند در تحت نظر مامورین بود تا در سیزدهم ذی قعهده سال 1356 ق در گذشت ماده تاریخش (قل انه مخلد فی دارالنعیم) است.

سال فوتش ساعدی جست از خرد ***نغز بیتی کرد انشاء آن عظیم