اختران فروزان ری و طهران، یا، تذکره المقابر فی احوال المفاخر صفحه 146

ص:148

شیخ مرتضی انصاری را درک نموده و در روز وفات آن بزرگوار در سال 1281 قمری بیست و سه ساله بوده است.

پس ایشان بدرس علامه ملاعلی خلیلی در فقه و اصول و حدیث و رجال حاضر شده تا به مقام بلندی نائل گردیده و به مکان و مرتبه عظیمی از علم رسیده و نیز بدرس میرزا محمدحسن مجدد شیرازی در نجف اشرف حاضر شده و در علم اخلاق مهارت کامل داشته و آنرا از استادش ملاعلی خلیلی برادر علامه میرزا حسین خلیلی فرا گرفته بود و بلکه باید بگوئیم آنچه از علم و فضل بدست آورده بود تمامش را از استاد یاد شده اش تحصیل کرده بود زیرا که با آن مرحوم مدت زیادی ملازمت و مصاحبت داشت و مانند سایه از او جدا نمیشد تا از او اکتساب علم و عمل و اخلاق نمود و استادش او را به خود نزدیک نمود و اختصاص داد و دختر کریمه خود را باو تزویج نمود و آن مرحوم بسیار متاسف بود از اینکه چرا از او که استاد و پدر همسرش بود وجد مادری فرزنداش بود کسب اجازه نکرد یعنی اجازه اجتهاد و غیره نگرفت.

بعد از وفات استادش ملاعلی خلیلی در سال 1297 قمری مهاجرت بسامری نموده و چندین سال در درس مجدد شیرازی حاضر شده سپس بنجف برگشته و مقام و مرتبه علمی و عملی او بین مردم مشهور شده و از جهت ورع و تقوی مورد وثوق عموم و خصوص گردیده و در صحن مطهر علوی امامت می نمود و تمام مردم حتی کسانیکه وسویه داشته و بهر کس اطمینان اقتدا نداشتند بنماز ایشان حاضر می شدند و باقوال و اعمال او پیروی می کردند و در ظاهر و باطن از علماء ربانی و مروجین شریعت خاتم النبیین صلی الله علیه و آله و سلم بود و با این اوصاف در زهد و اعراض از دنیا فوق العاده و بینظیر بود و در عین حال حریص بتالیف و تصنیف و در حافظه بسیار قوی و احادیث و اخبار بسیاری متسحضر بود و سنن و آداب شرعیه را دائما و همواره ملتزم بود و اتصال من به او وثیقه و گروگانی بود که بیشتر باو اقتدا کرده و رفت و آمد داشتم و او از مشایخ اجازه من بود و من از ایشان استجازه کردم پس در 17 جمادی الثانی 1329 ق بمن از استادش شیخ محمدحسین کاظمی