اختران فروزان ری و طهران، یا، تذکره المقابر فی احوال المفاخر صفحه 325

ص:328

بهمت شاگردان مرحوم حاج میرزا عبدالحسین محسنیان بطبع رسیده است.

دارای کرامات نفسانی و مقامات معنوی و روحانی بوده و کرامت های بسیاری در زمان او و بعد از وفاتش از او به بروز رسیده است که مجال ذکر آن نیست.

بعد از 1340 قمری از دنیا رفته و جنازه اش را با تجلیل در جوار امامزاده ابوعبدالله الحسین معروف به امامزاده عبدالله شهر ری دفن کردند.

مرحوم حاج میرزا عبدالحسین محسنیان نقل کردند برای حقیر که آن مرحوم می فرمودند ما ده نفر بودیم از شاگردان میرزا شیرازی که در صف اول نماز آن مرحوم حاضر می شدیم و با هم نذر کرده بودیم که اگر یک وقت غیبیتی از مومنی نمودیم بیست تومان بین فقرای تقسیم کنیم و مدتها روی این نذر مراقبت کامل داشتیم تا یک روز که در هوای گرم سامری نیم ساعت بغروب دیدم شیخی را که پوستین زمستانی بدوش انداخته و چراغی روشن بدست گرفته با وضع جالبی میامد من فورا سرم را پائین انداختم ولی یکی از آن رفقای ده گانه که سید جلیلی بود طاقت نیاورد فورا کلید حجره اش را نزد من انداخت و گفت سید علی برخیز و برو حجره من و آن گلیم را بفروش و بیست تومان به فقرا بده و باین شیخ فلان شده بگو این چه وضعی است که بخود گرفته ای و مردم را به غیبت می اندازی.

مقبره ناصری

این مقبره در دست راست باغ امامزاده عبدالله در موقع ورود واقع است و در آن دو تن از بزرگان علم و دانش و فضل و بینش آرمیده اند.

1-مرحوم حاج سید علی مفسر حایری که ترجمه اش در صفحه قبل گذشت و دیگری رفیق شفیق و صدیق انیق او مرحوم هفت تنی که همواره در حال حیات با او محشور بود و بعد از وفات او هم درکنار او مقبور گردید و حدیث شریف (ان الارواح جنود مجنده فما تعارف منها ائلف) محقق شد.