اختران فروزان ری و طهران، یا، تذکره المقابر فی احوال المفاخر صفحه 354

ص:357

چرخ بدست قضا فلاخن گردان*** خلق بدو در میان سنگ فلاخن

دلت در این غمکده نگردد شادان***خواه بگلشن خرام و خواه بگلخن

مهبط احجار این فلاخن نیلی*** کس که نداند بغیر ایزد ذوالمن

گردون چو هاونست و کوبه حوادث***نرم شدم اندر این مطبق هاون

ذره از مهر این جهان سر راهست*** رمزی از این دان همیشه عیسی و زون

باطنت از تیره ظاهر عملت هیچ*** گنده بغل را چه سود عنبر ولادن

دامن تو قدسیان بالانه بگیرند*** گر تو برین خاکیان گشایی دامن

مرحوم خیابانی در ج 1 ص273 ریحانه الادب گوید: جلوه سید ابوالحسن بن سید محمد طباطبائی اصفهانی زواره نزیل طهران معروف به میرزای جلوه که در اشعارش به جلوه تخلص میکرد از اکابر فلاسفه اسلامی از احفاد سید الحکماء و المتالهین میرزا رفیع الدین نائینی استاد علامه مجلسی است.

در اصفهان تحصیلات خود را به پایان رسانیده و بسیاری از اوقات خود را در علم معقول مصروف داشته و اخیرا به تهران رفته و در مدرسه دارالشفاء اقامت گزیده و چهل و یک سال در آنجا بتدریس فنون حکمیه مخصوصا کتابهای شیخ ابوعلی سینا و ملا صدرا پرداخته و ناصرالدین شاه نیز او را در همانجا دیدار کرده است.

تا آنکه در شب جمعه ششم ذی القعده سال 1314 قمری در همانجا در سن 76 سالگی وفات و با احترامات فائقه در جوار صدوق ابن بابویه قمی مدفون و قبرش فعلا در یکی از حجرات باغ آنجا معروفست.

مرحوم نعمت فسائی در ماده تاریخ مرحوم حکیم جلوه چنین سروده است:

چو رفت ابوالحسن جلوه ناگهان ز جهان***تو گفتی از تن دانشوران برون شد جان

بعلم و حکمت همسنگ بود با سقراط*** بزهد و تقوا همدوش بود با سلمان

دریغ و درد که آن آفتاب برج کمال***به زیر ابر اجل گشت عاقبت پنهان

نگاشت (نعمت) غم دیده بهر تاریخش *** ابوالحسن ز جهان گشت جلوه گر بجنان

میرزا محمودخان فسائی متخلص به (نعمت)