اختران فروزان ری و طهران، یا، تذکره المقابر فی احوال المفاخر صفحه 423

ص:426

عین حال دینی و اخلاقی و سازندگی داشت.

در فن روضه و ابتکار مصیبت خوانی ید طولانی داشت و کمتر کسی در پای منبرش ساکت و آرام بود زیاد می شد که جمعی از گریه بحالت غشوه می افتادند. در شهر ری آستانه مبارکه و تکیه های میدان و نفرآباد و بازار و مسجد جامع منبرهای دهگی در عاشورا و ایام فاطمیه میرفت خاطرات بسیاری از او دارم که برای ایجاز خودداری نمودم از ذکر آن. خلاصه آن مرحوم در پایان عمر مبتلا به سکته و فلج شده و پس از چند سال در حدود 1370 قمری در سن هشتاد سالگی از دنیا رفت و یکسالی او را در باغچه علیجان امانت گذارده و پس از آن حمل به نجف اشرف نموده و در جوار و پناه مولی الموحدین امیرالمومنین علی بن ابیطالب علیه الصلوه و السلام بخاک سپردند و این نیز آرزوی نگارنده است و می گویم:

اذا مت فادفنی الی جنب حیدر***ابا شبر اکرم به و شبیر

فعار علی حامی الحمی و هو فی الحمی***اذا ضل البیداء عقال بعیر

صدرالعلماء

سیدمحمدباقر خواتون آبادی تهرانی ملقب به صدرالعلماء بن میر محمد حسن بن سید مرتضی بن سید مهدی بن سید محمد صالح خواتون آبادی اصفهانی طهرانی از احفاد میرمحمدصالح داماد علامه مجلسی علیه الرحمه عالمی متبحر و فاضل جلی القدر بوده عمویش مرحوم میر سید محمدمهدی اولین دانشمندی است از این سلسله که فتحعلیشاه قاجار او را به امامت نماز جمعه مسجد سلطانی که از آثار اوست نصب نمود و چون او فرزند ذکوری نداشت و برادرش مرحوم سید محمدحسن سه فرزند عالم داشت بعضی از آنها بجای او قرار گرفته.

1-فرزند بزرگش میرزاابوالقاسم که ترجمه اش در چند صفحه قبل گذشت.

2-برادر متوسطش میرزا مرتضی که امام جمعه شد و لقب صدر العلمائی گرفت تا فرزند برادرش میرزا زین العابدین بن میرزا ابوالقاسم بزرگ شد و بجای