آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 123

فصل اول: چیستی سیر و سلوکِ قرآنی

فصل اول: چیستی سیر و سلوکِ قرآنی

هرگاه انسان، بیدار و بینا گردد و با حقیقت وجودی خود، عارف و آشنا شود و هستی و چیستی خود را بیابد و به خودآگاهی حقیقی برسد، می­یابد که «جام جهان­نما» در درون اوست و از پدیده گرا­ن­سنگ «مِن رُّوحِی» در «وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی»(1) تعبیر به «از روح خدا» نه «روح خدا» شده است تا «مِن رُّوحِی» نه عینیت با خدا و نه «غیریت» با خدا را برساند و انسان را الهی و خدایی نموده است تا انسان صورت نازله و تجلی­ای از خداوند باشد و هرگاه ادراک کرد «مسافری» است که در دامگه حادثه و دیر خراب­آباد چند صباحی مسکن گزیده و از این خانه مَجاز و موقّت باید به خانه قرار و ابدی رحل اقامت افکند، یعنی به «مَنِ اید ئال» و «خودِ حقیقی» خویش راه یابد، قطعاً حرکت به سوی محبوب و «داراللّقاء» را که «دارالقرار» او نیز هست، آغاز خواهد کرد. عرفان، یعنی خودآگاهی و حرکت نهادی و جوهری یا «شدن» به سوی محبوب و معبود. در این ­صورت است که به تعبیر علامه جعفری، رهایی را در سه مرحله:

الف) رهایی انسان از دردها، تنش­ها و اضطراب­های ناشی از زندگی، مانند: شادی و غم، غنا و فقر، شکست و پیروزی، خنده و گریه، جوانی و میان­سالی و پیری و ...؛