مصداق «وَمَن دخَلَهُ کانَ آمِناً»(1) خواهد شد که «اَلْفَقرُ فَخْری َو بِهِ اِفْتَخَر»،(2) از نشانههای سلوک محمدی صلی الله علیه و آله است که او را به «دنَا فَتَدلَّی»(3) صعود و ارتقا داده است. پس راه الهی و سلوک الیالله، راهی به سوی بالا رفتن، تصعید یافتن و توسعه وجودی پیدا کردن از خاک تا خداست. ازاین رو، باید پله پله، آرام آرام و با صبوری و بصیرت رفت که راهی پر خطر و خطیر است و مَهالِک بیشماری در صراط مستقیم سلوک وجود دارد و هشیاری و بیداری و عنایت و حمایت حضرت حق را میطلبد. پس: «اللّهُمَّ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَینَا مَائِدهً مِنَ السَّمَاءِ تَکونَ لَنَا عِیداً لِأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا».(4)
نتیجه آنکه، سلوک، پیمایشِ فاصله سلوک تا شهود و برداشتن فاصله فراق و وصال، و از بین بردن حجاب فصل و وصل است. ولی سالک در سلوک به سوی مسلوک الیه باید بداند که اگر اندیشه و انگیزه صائب و صواب را صادق و صالح بپیماید، مصداق «یحِبُّهُمْ وَیحِبُّونَهُ»(5) و «رَاضِیهً مَرْضِیهً»(6) میشود و راه دشوار، آسان، و تلخیها، شیرین خواهد شد. پس «اِلهی اَنَا الْفَقیرُ فی غَنایَ فَکَیْفَ لاَاکوُن فَقیراً فی فَقْری».(7)
4. پرسش از دانایان
4. پرسش از دانایان
«فَسْأَلُوا أَهْلَ الذکرِ إِن کنتُم لاَ تَعْلَمُونَ».(8)
سالکِ پویا و پایا، محتاج انسانهای «هادی» است تا از «هبوط» برهد و
1- نک: آلعمران: 97.
2- میزان الحکمه، ج 7، ص 506.
3- نک: نجم: 8.
4- نک: مائده: 114.
5- نک: مائده: 54.
6- نک: فجر: 28.
7- تتمه دعای عرفه.
8- نک: نحل: 43.