آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 154

وحیانی پرورش داده­اند و در این مسیر، از انگیزه، اندیشه، اخلاق، اعمال و همه مناسبات وجودی خود مراقبت نموده­اند و خویشتن را تحت تربیت «انسان کامل» نهاده و شاگرد مکتب معرفتی و معنویتی آنان گشته­اند، «اجتباء» و «اهتداء» شامل حالشان می­شود. پس، یا مجذوب سالک و یا سالک مجذوب می­گردند و در صراط مستقیم سلوک، بانشاط و پرطراوت، مقامات معنوی را یکی پس از دیگری پشت سر می گذارند تا به سرمنزل مقصود، که قرب و لقای رب است، برسند و «عِند مَلِیک مُقْتَدرٍ»،(1) منزل و مسکن آنها شده است.

چنین انسان­هایی نشانه­های خدا، متخلق به اخلاق الهی و پرچم­های هدایت و معنویت هستند و حجت­های حضرت حق در میان خلق در هر عصر و زمانی شمرده می­شوند تا کسانی از انسان­های مادیت­زده و دچار بحران معنویت و هویت گشته، بهانه­ای نداشته باشند. پس اینان بر همه حجاب­های درون و برون غلبه کرده و در عمل راه «رفتن»، «شدن» و معنویت­گرایی فزاینده و پیش برنده را فراروی دیگران نهاده­اند و از همین «دامگه حادثه» و «دیر خراب آباد» و زندان طبیعت، خراباتی شده و به دیار حقیقت سرسپرده شده و منزل و مقام یافته­اند: «طُوبَی لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ»(2) و «وَفِی ذلِک فَلْیتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ».(3)

1- نک: قمر: 55.
2- نک: رعد: 29.
3- نک: مطففین: 26.