آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 19

فصل دوم: قرآن، منبع حقیقی عرفان

فصل دوم: قرآن، منبع حقیقی عرفان

قرآن کریم، کتاب «هدایت» انسان و هَدّیتْ الهی برای وصول او به «کمال انسانیت» و «انسانیت کامل» است. کتابی است که سرنوشت و سفرنوشت انسان را از نظر تکوینی به معنای چگونگی و چرایی خلقت و آفرینش او، ترسیم و تفسیر و از نظر تشریعی، مکانیسم و مدارهای تکاملِ وجودی­اش را تصویر و تبیین کرده است.(1) قرآن، انسان را به خود انسان می­شناساند؛ یعنی کتاب انسان­شناسی است که همه لایه­های ظاهری و باطنی و ساحت­های پیدا و پنهان وجود آدمی را شناسایی کرده و نشان داده است. به تعبیری، قرآن، صورت تدوینی و کتبی انسان، و انسان، صورت عینی و تکوینی قرآن است. پس نسبت و رابطه قرآن و انسان چنین است و فهم خطاب محمدی صلی الله علیه و آله و «ماجاء به­ النبّی صلی الله علیه و آله »؛ فهم خویشتن و عمل به آموزه­های وحیانی، در حقیقت، قرار گرفتن در جاذبه کمال مطلق و سلوک در صراط انسانیت و سعادت است. ازاین­رو، قرآن همه ساحت­های عقلانی، نفسانی و جسمانی انسان و ابعاد بینش، گرایش و کشش، کوشش و کنش و واکنش­های آدمی را هدایت، کنترل و تعدیل می­کند و «بصیرت» و «معرفتی» در حوزه «اندیشه و تفکر» و محبت و