آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 191

فصل دوم: ویژگی­های سالکان الهی در قرآن

فصل دوم: ویژگی­های سالکان الهی در قرآن

1. «وَاصْبِرْ نَفْسَک مَعَ الَّذینَ یدعُونَ رَبَّهُم بِالْغَداهِ وَالْعَشِی یرِیدونَ وَجْهَهُ وَ لاَ تَعْد عَینَاک عَنْهُمْ تُرِید زِینَهَ الْحَیاهِ الدنْیا وَلاَ تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذکرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَکانَ أَمْرُهُ فُرُطاً».(1)

در شأن نزول این آیات چنین آمده است: جمعی از ثروتمندان مستکبر و اشراف از خود راضی عرب، به حضور پیامبر صلی الله علیه و آله رسیدند و در حالی که اشاره به مردان باایمانی چون: «سلمان، ابوذر، صهیب، خباب و مانند آنها می کردند، گفتند: ای محمد! اگر تو در صدر مجلس بنشینی و این­گونه افراد را که بوی آنها انسان را آزار می­دهد و لباس­های خشن و پشمینه در تن دارند، از خود دور سازی، نزد تو خواهیم آمد، در جلسه­ات حاضر می­شویم و از سخنانت بهره می­گیریم. در این هنگام، آیات فوق نازل شد به رسول خدا صلی الله علیه و آله دستور داد: هرگز تسلیم این سخنان فریبنده توخالی نشود و همواره در دوران زندگی، با افراد باایمان و پاکدلی چون سلمان­ها و ابوذرها باش، هر چند دستشان از ثروت دنیا تُهی است».(2)

عارفان به خدا و بندگان شایسته الهی، صفات و ملکاتِ وجودی دارند که هر کدام از آنها، خود نشانه­هایی برای حرکت، سازندگی، معنویت­گرایی، تحوّل­زایی، بازسازی و نوسازی شخصیت مشتاقان کوی کمال است. صفاتی