آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 96

هفت _ انسان «عبد»، هدف حیات را یافته و «زندگی معنادار» را درک و تجربه کرده است. ازاین­رو، «عبودیت» به زندگی انسان سالکِ عابِد، «معنای حقیقی» می­بخشد و حیات دنیوی را برای او شیرین و دل نشین می­کند. او از روحانیِت و معنویت ویژه­ای بهره­مند است؛ زیرا انسان با عبودیت از عالم کثرت و جسمانیت، به عالم وحدت و روحانیت منتقل می­شود و معرفهالله و اُنس با خدا برای او حاصل می­گردد.(1)

هشت _ انسان «عبد»، روح عبادت، یعنی «یاد خدا» و تجربه حضور در محضر الهی را حس کرده و با آن روح ریحانی و حیات­بخش و جان­فزا زندگی می­کند.(2)