آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 97

فصل هفتم: ولایت­محوری

فصل هفتم: ولایت­محوری

از دیدگاه قرآن کریم، سیر و سلوکِ منهای «ولایت»، معنایی ندارد. ازاین رو، استجابت دعوت خدا و رسولش و داشتن «ولایت» اهل­بیت عصمت و طهارت علیه السلام که همراه با معرفت به حق آنان و مودّت و محبت حقیقی و واقعی به آنهاست، اصالت و موضوعیت دارد؛ زیرا سالک راه به جایی نمی برد، مگر از رهگذر کوی وِلای چنین انسان­هایی که حجت خدا، خلیفه الهی، صراط مستقیم، وجه رب و کلمه تامه حق هستند. امام سجاد علیه السلام فرمود: «نحن ابواب الله و نحن الصراط المستقیم.»(1) صراطی که به تعبیر پیامبراعظم صلی الله علیه و آله : «ادّق من الشعر و احدّ مِنَ السیف و اَظْلَم من اللیل»(2) است و از نظر مفهومی و مصداقی در سنت و سیره علمی و عملی پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و عترت طاهره­اش تجلی می یابد. نیز در حدیثی از امام حسین علیه السلام آمده است:

ایها الناس! انّ الله ماخلق الخلق الّا لیعرفوه، فاذا عرفوه عبدوه و اذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عباده ماسواه، فقیل رجل، یابن رسول­الله! مامعرفهالله عزّوجل؟ فقال: معرفه اهل کل زمان امامه الذّی یجب علیهم طاعته.(3)

در این حدیث، عرفان به خدا، با عرفان به امام و امامت و اطاعت از آنها

1- عروسی حویزی، تفسیر نورالثقلین، ج 1، ص 22.
2- علم­الیقین، ص 969.
3- بحرالمناقب، ص 128؛ سیدمحمدحسین حسینی تهرانی، لمعات الحسین (ع)، ص 2.