بررسی و نقد دیدگاه و روش بنت الشاطی در عدم ترادف در قرآن کریم صفحه 78

1- الاعجاز البیانی، صص 229 ، 230

واژه ی زوج یا همسر زمانی به کار می رود که مسأله ی زوجیت یا جفت بودن مرد برای زن محور و معیار سخن اصلی آیه است که یا حکمت و آیتی را بیان می دارد و یا در مقام تشریع و تبیین حکمی است...

اما هر جا آنچه که آیت زوجیت است یعنی آن آرامش و دوستی و مهربانی به سبب خیانت یا ناسازگاری در عقاید رخت از میان بر بسته باشد دیگر زوج نیست بلکه أمرأه (زن) است چنانچه می خوانیم امرأه العزیز وامرأه الفرعون ، امرأه نوح، امرأه لوط

فلسفه ی ازدواج در انسان و سایر موجودات زنده اعم از حیوان و گیاه، استمرار حیات از طریق توالد و تناسل است در چنین سیاقی است که کلمه زوج، زوجین، ازدواج و من ذکر وانثی می آید... اما زمانی که این فلسفه ی ازدواج در انسان با مسأله ی عقیم شدن یکی از طرفین یا مردن مرد از میان برود دیگر امرأه است نه زوج از قبیل آیاتی که از زن ابراهیم و زن عمران سخن می گوید... »(1)

بررسی و نقد

اول اینکه بنت الشاطی به آیه 40 سوره ی مبارکه آل عمران اشاره می کند و می گوید وقتی همسر زکریا بچه دار نشده بود خداوند با خطاب « امرأه» از او یاد کرده است: « قال رب أنّی یکون لی غلام و قد بلغنی الکبر و إمرأتی عاقر» = « گفت پروردگارا چگونه مرا پسری باشد در حالی که به پیری رسیده ام و زنم نازا است » ولی وقتی بچه دار شد خداوند در سوره مبارکه انبیاء آیه 90 به جای تعبیر«امرأه»از زوج استفاده کرده است:

انبیاء 90: « فستجبنا له و هبنا له یحیی و اصلحنا له زوجه انهم کانوا یسارعون فی الخیرات....»

«آن گاه « دعای » او را اجابت کردیم و یحیی را به او بخشیدیم و همسرش را برای او شایسته گرداندیم. البته آنها در کارهای نیک می شتافتند... »