بررسی و نقد دیدگاه و روش بنت الشاطی در عدم ترادف در قرآن کریم صفحه 87

4-2-6 یؤَیِّدُ و یقوی ( از مسائل نافع ابن ازرق )

اشاره

تفاوت معنایی ارائه شده توسط بنت الشاطی

بنت الشاطی در بیان تفاوت معنایی بین دو ریشه ی « أید » و « قوی » چنین می گوید :

« والملحظ الاستقرای لسیاقها [ أید ] هو أن کل تأیید فی القرآن، من الله تعالی. یطرد ذلک فی آیاته التسع التی جاء الفعل فیها مسند الیه سبحانه، مثبتاً غیر منفی ...

و اما القوه، فقد تأتی بمعنی البأس و الجبروت کالذی فی آیات ...

و لیس کذلک التأیید فی الکتاب المحکم مسنداً إلی الله سبحانه و متعلقاً بالصفوه من عباده(1)

ترجمه

« نکته ای که از استقراء در آیات مشتمل بر کلماتی از ماده « أید » به دست می آید آن است که در سرتا سر قرآن هر جا از تأیید سخن به میان آمده، این تأیید از جانب خداست. این مسأله در سرتاسر قرآن و در همه ی موارد نه گاه ای که در آنها فعل « تأیید » به صورت مثبت آمده و به خداوند اسناد داده شده است کلیّت دارد ... اما در مقابل واژه ی « قوه » در قرآن کریم به معنای ذیل آمده : گاه به معنی قدرت و سلطه و جبروت ... این در حالی است که چنین چیزی در مورد « تأیید » مشاهده نمی شود و در کتاب محکم الهی، پیوسته تأیید به خداوند سبحان اسناد داده می شود و برای بندگان برگزیده ی خداست ». (2)

بیان بنت الشاطی در معنی « أید » صحیح است و « أید » در تمام کاربردهای قرآنی اش از جانب خداست یا مربوط به بندگان صالح خدا ولی این که این معنا با ریشه ی « قوی » همراه نیست مطلب غیر دقیقی است زیرا شواهدی در کتاب محکم الهی وجود دارد که این ریشه در مورد خداوند و یا بندگان صالح خدا به کار رفته است :