سیمای صالحان در قرآن صفحه 127

(یونس: 72)؛ «وَ یا قَوْمِ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ مالاً إِنْ أَجرِیَ إِلاّ عَلَی اللّهِ؛ ای قوم! من بر رسالت خود از شما مالی درخواست نمی کنم. مزد من تنها بر عهده خداست». (هود: 29)

سه _ دل سوزی

سه _ دل سوزی

«إنّی أخافُ عَلَیْکُم عذابَ یومٍ عَظیمْ؛ همانا من بر شما از عذاب روز بزرگ می ترسم.» (اعراف: 7)

این دل سوزی تا جایی است که وقتی خداوند دستور ساخت کشتی را می دهد و عذاب قوم نوح را اراده می کند، نوح با دعا و استغاثه برای آنان، رفع یا کاهش عذاب را می طلبد. ازاین رو، خداوند به او خطاب می کند: «ولا تُخاطِبْنی فی الَّذینَ ظلموا؛ درباره ستم کاران با من سخن مگوی». (هود: 37)

چهار _ نراندن مؤمنان مستضعف

چهار _ نراندن مؤمنان مستضعف

در قرآن آمده است:

«و ما انا بِطارِدِ المؤمنین؛ من طردکننده مؤمنان نیستم». (شعراء: 114)

ج) حضرت ابراهیم، اسوه توحید

ج) حضرت ابراهیم، اسوه توحید

ابراهیم در میان پیامبران، اولوالعزم و دارای آیین جهانی بود. بر اساس آیه 125 سوره نساء آن حضرت به «خلیل اللّه» ملقب گشته است: «وَاتَّخَذ اللّه ُ ابراهیمَ خَلیلاً». در زندگی پرفرازونشیب ابراهیم و خانواده و قومش، درس های آموزنده ای است. از احتجاج ابراهیم با نمرود، مجادله با خورشیدپرستان، گفت وگو با پدر و راز و نیازهایش با خدا و دیگر آیات، می توان به خدامحوری آن حضرت پی برد. نکاتی که درباره او از آیات استفاده می شود به اختصار، چنین است:

یک _ یکتاپرستی و عبودیت: «إِنَّ إِبْرَاهِیمَ کَانَ أُمَّهً قَانِتا للّه ِِ حَنِیفا وَلَمْ یَکُنْ مِنَ الْمُشْرِکِینَ؛ به راستی که ابراهیم پیشوایی مطیع خدا و حق گرا بود و هرگز از مشرکان نبود». (نحل: 120)

دو _ شکرگزاری: «شاکِرا لِأنْعُمِه؛ شکرگزار نعمت های خدا بود». (نحل: 121)