سیمای صالحان در قرآن صفحه 50

برادرم جبرئیل، به اندازه ای مرا به حقوق زنان و مدارا با آنها سفارش کرد که گمان کردم «اف» گفتن به آنان نیز جایز نیست.(1)

رازداری، امانت داری، پرهیز از بدگمانی های بی دلیل، گذشت از خطا، مدارا، عفت کلام و احترام متقابل، از موارد هم نشینی نیکوست که پای بندی زن و مرد به آنها، ضامن سعادت خانواده و دوام زناشویی و الفت میان زن و مرد است.

ه_) سرپرستی مرد در خانواده

ه_) سرپرستی مرد در خانواده

«فَالصّالِحاتُ قانِتاتٌ؛ زنان شایسته [در برابر شوهر] فرمان بردارند». (نساء: 34)

خانواده، به عنوان یک واحد کوچک اجتماعی، به سرپرست نیاز دارد تا استحکام و انسجام یابد. در اسلام، سرپرستی خانواده به مرد داده شده است: «الرِّجالُ قَوّامُونَ عَلَی النِّساءِ؛ مردان، سرپرست زنانند». (نساء: 34)

«زن باید سرپرستی مرد را بپذیرد و از نظر اخلاقی نیز رعایت حدود و احترام پدر خانواده بر همسر و فرزندان لازم است. البته این به معنای مطلق بودن فرمان روایی مرد در محیط خانواده نیست که به دلخواه فرمان دهد و زن همانند برده ای مطیع و تسلیم او باشد. از هیچ یک از منابع معتبر اسلامی چنین حقی برای مرد استفاده نمی شود. بنابراین، همان گونه که برای تحکیم بنیاد خانواده، وجود یک سرپرست ضروری است، خودسری ها، خودکامگی ها، خودمحوری ها و اعمال زور و قدرت بی جا نیز بنیاد خانواده را به سستی و تزلزل می کشاند.

پس بر مرد لازم است که از حق سرپرستی خود سوءاستفاده نکند و جز در محدوده شرع و چارچوب حق سرپرستی که در قانون اسلام آمده، گامی برندارد و با شیوه ای صحیح و رفتاری عاقلانه زندگی را اداره کند،