سیمای صالحان در قرآن صفحه 55

سزاوار است پدر و مادر با درنظرگرفتن این گرایش فطری، وی را گرامی دارند تا اعتماد به نفس او تقویت شود و شخصیتی استوار در وی شکل گیرد. از جمله در میهمانی ها و محافل عمومی، آنان را به شیوه ای خردمندانه تحسین کنند و از هرگونه تحقیر و تمسخر و به رخ کشیدن عیب ها و لغزش های فرزندان خود بپرهیزند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به احترام کودکان، گاه نماز را کوتاه می کرد.(1) بارها حسنین یا طفل خردسال دیگری بر دوش ایشان سوار شد و آن حضرت سجده را طولانی کرد تا طفل، خود از دوشش پایین آمد.(2) او به کودکان سلام می کرد و می فرمود: «هرگز این عمل را ترک نمی کنم تا پس از من سنت شود».(3)

حضرت ابراهیم نیز با آنکه پیامبر خدا و اطاعت فرمانش در هر حال بر اسماعیل واجب بود، برای احترام به شخصیت فرزندش و توجه به نظر و دیدگاه او، امر خداوند را مبنی بر قربانی کردن اسماعیل، با او در میان گذاشت و نظر او را پرسید:

قَالَ یَا بُنَی إِنِّی أَرَی فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَی. (صافات: 102)

گفت: ای پسرک من! من در خواب دیدم که تو را سر می برم، پس ببین چه به نظرت می آید.(4)

ج) گذشت و بخشش

ج) گذشت و بخشش

شایسته است پدر و مادر در برابر لغزش ها و اشتباه های فرزند، از

1- وسائل الشیعه، ج 15، ص 198.
2- بحارالانوار، ج 10، ص 82.
3- مجموعه ورّام، ص 359، به نقل از: محمدجواد طبسی، حقوق فرزندان در مکتب اهل بیت، قم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، 1376، چ 2، ص 108.
4- «در میان گذاشتن این مأموریت با اسماعیل، جلوه ای از ادب الهی ابراهیم با فرزندش است.» المیزان، ج 6، ص 273.