سیمای صالحان در قرآن صفحه 79

برخی رفتارها آبروی افراد و سلامت اخلاقی جامعه را تهدید می کند که در قرآن معرفی و نکوهش و انجام دهندگان آنها ستم کار و فاسق خوانده شده اند. صالحان با پرهیز از این رفتارها، در نزد خدا و بندگان او مقام و عزت بیشتری می یابند. این رفتارها در قرآن چنین معرفی شده اند:

اول _ مسخره کردن

اول _ مسخره کردن

یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ. (حجرات: 11)

ای کسانی که ایمان آورده اید! نباید قومی، قوم دیگر را مسخره کنند.

یکی از اسباب غفلت از یاد خدا، مسخره کردن مؤمنان و تحقیر آنان است. مسخره کردن، آن است که فردی برای بی اعتبار کردن دیگری یا مجلس آرایی و خنداندن حاضران، با کارهایی چون تقلید راه رفتن، سخن گفتن، غذا خوردن و یا با کنایه و اشارات چشم و ابرو یا به هر روش دیگر، کسی را به بازی بگیرد و در نظر مردم خوار کند.(1)

دوم _ عیب جویی

دوم _ عیب جویی

«و لا تَلْمِزوُا أنْفُسکُم؛ و از یکدیگر عیب مگیرید». (حجرات: 11)

در جامعه الهی که اصل بر پاکی و درستکاری است، همه وظیفه دارند خوبی ها و کمالات را بگسترانند و از فاش ساختن عیب و لغزش یکدیگر و رسوا کردن افراد بپرهیزند. سزاوار است کاستی های هر کس پنهانی و در حضور خود او، از سر خیرخواهی و دل سوزی و با رعایت ادب و احترام به وی یادآوری شود. به تعبیر امام صادق علیه السلام، بهترین برادران کسانی هستند که عیب های برادر خود را به او هدیه دهند.(2)