سیمای صالحان در قرآن صفحه 85

هر بهانه ای) از ادب به دور است. نرمش در گفتار، قطع نکردن کلام دیگری، پرهیز از پرحرفی و نجوا در حضور دیگران، سخن گفتن به تناسب فهم مخاطب، بجا سخن گفتن و بجا سکوت کردن، از جمله آداب گفتار است.

قرآن درباره سخن گفتن زنان نیز دستور ویژه ای دارد:

إِنِ اتَّقَیْتُنَّ فَلاَ تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَعْرُوفا. (احزاب: 32)

اگر قصد پارسایی دارید، پس به ناز سخن مگویید تا آن که در دلش بیماری است، طمع ورزد، بلکه گفتاری شایسته گویید.

مخاطب این آیه زنان پیامبر بودند، ولی در حقیقت همه زنان را دربرمی گیرد.(1)

نکاتی که از این آیه می توان به دست آورد، عبارتند از:

یک _ پارسایی باید در گفتار و کردار مسلمانان صالح نمایان باشد.

دو _ با ناز و کرشمه سخن گفتن در برابر نامحرم، برخلاف پرهیزکاری است.

سه _ کنترل سخن گفتن در پیشگیری از آلودگی در روابط زن و مرد، مهم است.

2. رفتار صالحان در عرصه فرهنگ

اشاره

2. رفتار صالحان در عرصه فرهنگ

«فرهنگ» به معنای «ادب» و «تربیت» است. به معنای «دانش» و «معرفت» هم آمده و بر «آداب» و «رسوم» نیز اطلاق شده است.(2) در اصطلاح جامعه شناسان، فرهنگ بر اعتقادات، ارزش های انسانی و اخلاقی، رسوم،