سیمای صالحان در قرآن صفحه 96

از شدت خویشتن داری شان، هر کس از حال آنان که آگاه نباشد، آنان را توانگر می پندارد... با اصرار چیزی از مردم نمی خواهند.(1)

آری، مؤمن در نهایت فقر و تنگ دستی نیز نه تنها دست نیاز به سوی کسی دراز نمی کند، بلکه فقر خود را پنهان و اظهار بی نیازی می کند. حتی در حد توان بذل و بخشش هم دارد(2) و این، زیباترین فقر است، چنان که امام علی علیه السلام فرمود: «اَلْعِفافُ زینَهُ الْفَقْرِ».(3)

امام صادق علیه السلام فرمود: «شیعَتُنا مَنْ لا یَسْئَلُ النّاسَ وَ لَوْ ماتَ جُوعا؛ پیروان ما اهل بیت اگر از گرسنگی هم بمیرند از کسی درخواست نمی کنند.»(4) البته در شرایطی ویژه ممکن است انسان ناچار شود از دیگری قرض کند یا کمکی بخواهد که در این حال نیز باید به اهلش رو آورد. امام علی علیه السلام می فرماید: «آبروی تو [چون یخی ]جامد است و با درخواست، قطره قطره می ریزد. بنگر که قطره های آبرو را پیش چه کسی می ریزی».(5)

سه _ حمایت مالی از نیازمندان

سه _ حمایت مالی از نیازمندان

واژه هایی مانند انفاق، صدقه، قرض به خداوند، زکات، جهاد با مال، حق معلوم و احسان که بارها در قرآن به کار رفته، اهمیت حمایت از نیازمندان و مسئولیت در برابر آنان را نشان می دهد. حتی یکی از نشانه های ابرار، انفاق آنان در راه خدا بیان شده است.(6) در قرآن، از انفاق با عنوان قرض

1- بقره: 273.
2- «الَّذینَ یُنْفِقُونَ فِی السَّرّاءِ وَ الضَّرّاءِ؛ [پارسایان] همانان که در فراخی روزی و تنگ دستی انفاق می کنند». آل عمران: 134
3- نهج البلاغه، حکمت 65.
4- محمدعلی جزایری، دروس اخلاق اسلامی، مرکز مدیریت حوزه علمیه قم، ص 90، به نقل از: جامع السعادات، ج 2، ص 84.
5- نهج البلاغه، حکمت 456.
6- نک: بقره: 177.