شناختنامه حضرت فاطمه معصومه علیها السلام و شهر قم صفحه 126

وجود علمای بزرگ و محدثین عالی مقام و شخصیتهای مؤثری که از قم برخاستند و همه در تشیع ثابت و پابرجا بودند، بیشتر بر کینه و دشمنی مخالفین می افزود؛ تا جایی که محمد بن علی بن سلیمان راوندی، که خود از متعصبین دانشمندان اهل سنت است، در کتاب راحه الصدور در تاریخ آل سلجوق که در سنه 599 نوشته، می نویسد: «عوانان بد دین از قم و کاشان و آبه و طبرش و ری و فراهان و نواحی قزوین و ابهر و زنگان جمله رافضی یا اشعری در لشگر سلطان افتادند».

و در صفحه 294 پس از سب و لعن و تهمتهای ناروا و نسبتهای بی اساس که به شیعه می دهد، اشعار زیر را از شمس لافی سنی نقل می کند:

خسروا هست جای باطنیان قم و کاشان و آبه و تفرش

آبروی چهاریار بدار واندر این چار جای زن آتش

پس فراهان بسوز و مصلحگاه(1) تا چهارت ثواب گردد شش

خلاصه قم بنا بر نقل مورخین، مانند شیخ عبدالجلیل رازی و راوندی مذکور و زکریای قزوینی و صاحب تاریخ قم و معجم البلدان و غیره، از همان قدیم مرکز شیعیان و موالیان اهل بیت رسالت و طهارت و ائمه معصومین علیهم السلام بوده و چون مأمنی برای دوستان و وابستگان و ذراری پیغمبر و اوصیای گرامش بوده، سادات و امامزادگان و علویین آنجا را پناهگاه و مسکن و اقامتگاه خود قرار داده و از هر کجا روی بدان مکان آوردند و از این جهت امامزادگان و مدفونین آن از همه جا بیشتر است.

صاحب بن عباد، که از شیعیان پاک و متصلب و صدارت سلاطین آل بویه را داشت، توجه مخصوصی به قم و اهلش داشت. وقتی از یک قاضی قم انحرافی می بیند، او را با این شعر عزل می کند:

ایها القاضی بقم قد عزلناک فقم

مؤلف گوید: و چگونه مرکز شیعه نباشد با آن همه اخباری که از حضرت