شهید مصطفی خمینی در نگاه تاریخ صفحه 131

ص:133

1. متون ادبی

سپیده گشای انقلاب

سپیده گشای انقلاب

ناب می اندیشید و ذهنی چو آیینه، شفاف و درخشان داشت. بر آیینه ذهن او هیچ غباری ننشسته بود. ذهن شفاف و آیینه گون خود را بر هر کجا که می تاباند، عین حقیقت را فرا می نمود و باز می تاباند. هیچ گاه در تاریکی ها فرو نماند و بر سر دو راهی ها حیران نشد و به کمک اندیشه و خردناب، راه از بی راه، باز می شناخت و سبک بال و بی دغدغه، چشم به افق های روشن می دوخت و شاداب، راه می پیمود....

راه امام را با چراغ خرد، از ده ها راه که فرا رویش بود، یافت و در آن گام نهاد. هر چه در این راه پیش می رفت، به ژرفا و گستره آن بیش تر پی می برد، به امام که گشاینده این راه روشن در عصر حاضر بود، بیش از پیش عشق می ورزید.

... بسیار اندیشید، بسیار روی اندیشه ها درنگ کرد و بسیار با صاحبان اندیشه، نشست و برخاست. بسیاری از اندیشه ها را وا رسید و به بوته نقد و بررسی نهاد، اندیشه امام را ناب ترین، شفاف ترین، بی آلایش ترین و راه گشاترین آن ها یافت و بر این صراط مستقیم، پویید تا به سر چشمه نور رسید....

مصطفی، زینت انقلاب امام بود و چلچراغ شبستان آن... او بسان چشمه می جوشید و آب گوارا و زلال به تشنگان حقیقت می رساند. او بسان ابر می بارید و دشت و دمن را با اسلام ناب می شست و سیراب می کرد. او بسان خورشید، نور می افشاند و به محفل ها گرما می بخشید.