شهید مصطفی خمینی در نگاه تاریخ صفحه 56

ص:58

احضاریه به دست امام برسد، به بهانه این که امام احضاریه را نخواهد پذیرفت، درخواست مأمور را رد کرد. مأمور ابلاغ اظهار داشت: «اجازه دهید من احضاریه را به ایشان ارائه دهم، هرچند ایشان از پذیرفتن آن خودداری کنند؛ فقط این اعلامیه به رؤیت ایشان برسد، کافی است». حاج آقامصطفی رحمه الله اجازه این کار را نیز به او نداد و با پذیرفتن هرگونه مسئولیتی از ناحیه این برخورد خود، تأکید کرد: «من صلاح نمی دانم شما به حضور ایشان بروی و نمی گذارم که این اعلامیه به رؤیت ایشان برسد. شما می توانی به مقامات مافوق خودت گزارش دهی که من مانع انجام مأموریت شما شده ام و از ابلاغ احضاریه جلوگیری کرده ام».(1)

بعد از ظهر عاشورای سال 1342، امام خمینی رحمه الله در مدرسه فیضیه در حضور گسترده روحانیان، مردم و عزاداران امام حسین علیه السلام، در سخنرانی مهمی، به طور مستقیم، شاه و اربابانش را هدف حملات خود قرار داد.

به دنبال سخنان حماسی و کوبنده امام خمینی رحمه الله در عصر عاشورای 1383 ه. ق، برابر با 13 خرداد 1342 ه. ش، کماندوها و چتربازان رژیم در تاریکی شب وارد قم شدند و اطراف خانه امام را به محاصره در آوردند. آنگاه چندتن از مزدوران شاه در ساعت 3 بامداد 15 خرداد 1342 واردخانه شدند. امام آن شب در خانه حاج آقامصطفی استراحت می کرد، از این رو، مأموران نتوانستند او را پیدا کنند و بنابراین به کتک زدن چند نفر از کارکنان منزل امام پرداختند.