شهید مصطفی خمینی در نگاه تاریخ صفحه 91

ص:93

مرگ طبیعی نبوده و ناشی از مسمومیت بوده است. کبودی زیر چشم، کبودی دست ها و پاها، لکه های بنفش روی سینه و سر شانه ها، زردی انگشت بزرگ پای چپ، همه و همه حاکی از مسمومیت او بود.(1)

حاج احمد آقا به بیت امام خمینی بازگشت و دو نفر را نزد ایشان فرستاد که بگویند حال حاج آقا مصطفی رحمه الله بد شده است و او را به بیمارستان برده اند. پس از چند لحظه امام گفت: بگویید احمد بیاید.

امام با دیدن او گفت: «من می خواهم به بیمارستان بروم و مصطفی را ببینم».

حاج احمد آقا با ناراحتی از اتاق امام بیرون آمد و پس از مشورت با آقای رضوانی، مصلحت دید که بگوید پزشک، ملاقات با حاج آقا مصطفی را ممنوع کرده است. پس از این تصمیم، امام از پنجره طبقه بالا، حاج احمد آقا را صدا زد. وقتی او نزد وی رفت، امام گفت: «مصطفی فوت کرده؟»

حاج احمد آقا که بسیار ناراحت بود، گریست و سخنی نگفت. امام خمینی رحمه الله در حالی که نشسته بود و دست هایش روی زانوانش قرار داشت، چند بار انگشتانش را تکان داد و سه بار گفت: «اِنّا لِلّه وَ اِنّا اِلَیْه راجِعُون».

این تنها واکنش امام پس از شنیدن خبر شهادت حاج آقا مصطفی رحمه الله بود.

پس از آگاهی امام خمینی رحمه الله از شهادت پسرش، خویشاوندان، دوستان و آشنایان برای عرض تسلیت یکی پس از دیگری نزد ایشان شتافتند.(2) امام