سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 100

ص:110

به شادی و آسایش و خواب و خور

ندارند کاری دل افکارها

به جز اشک چشم و به جز داغ دل

نباشد به دست گرفتارها

کشیدند در کوی دلدادگان

میان دل و کام دیوارها

چه فرهادها مرده در کوه ها

چه حلاج ها رفته بر دارها

چه دارد جهان جز دل و مهر یار

مگر توده هایی ز پندارها

ولی رادمردان و وارستگان

نبازند هرگز به مردارها

مهین مهرورزان که آزاده اند

بریزند از دام جان تارها

به خون خود آغشته و رفته اند

چه گل های رنگین به جوبارها

بهاران که شاباش ریزد سپهر

به دامان گلشن زِ رگبارها

کشد رخت، سبزه به هامون و دشت

زند بارگه گل به گلزارها

نگارش دهد گلبن جویبار

در آیینه آب رخسارها

رود شاخ گل در بر نیلوفر

برقصد به صد ناز گلنارها

دَرَد پرده غنچه را باد بام

هَزار آورد نغز گفتارها

به آوای نای و به آهنگ چنگ

خروشد ز سرو و سمن تارها

به یاد خم ابروی گل رُخان

بکش جام، در بزم می خوارها

گره را ز راز جهان باز کن

که آسان کند باده، دشوارها

جز افسون و افسانه نبود جهان

که بستند چشم خشایارها

به اندوه آینده خود را مباز

که آینده، خوابی است چون پارها

فریب جهان را مخور زینهار

که در پای این گُل بود خارها

پیاپی بکش جام و سرگرم باش

بهل گر بگیرند بیکارها(1)