سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 103

ص:113

گفت بگو زنده چرا مانده ای

تخم وفا گر به دل افشانده ای؟

صاعقه عشق به هرجا فِتاد

نام و نشان سوخته، بر باد داد

یا به دل اندیشه جانان میار

یا به زبان نام دل و جان میار

پیش میاور سخن گنج را

ورنه فراموش نما رنج را

فارغ از این پند چو پروانه گشت

از دل و جان بی خود و بیگانه گشت گشت

خویش بر آتش زد و خاموش شد

رخت برون برد و فراموش شد (1)

پیر خرد

پیر خرد

علامه طباطبایی فرموده است:

یک روز خدمت استادم آیت الله قاضی طباطبایی رفته بودم. ایشان نصایحی را برای من فرمودند. من نیز آنها را به صورت دو بیت شعر درآوردم:

پیر خردپیشه و فرزانه ام

بُرد زِ دل زنگِ پریشانی ام

گفت که در زندگی آزاد باش

هان، گذران است جهان، شاد باش(2)

پیر میخانه

پیر میخانه

شبی پیر میخانه می گفت راز

چنین گفت با من به آهستگی

به مهر رخ مه رخان باده نوش

مبادا که پیدا کنی خستگی

بود مهر سرمایه زندگی

بُود باده، ابزار وارستگی

سپس گفت زینهار و آزاد باش

اگر پای بندی به شایستگی (3)

شاه شهیدان

شاه شهیدان

گفت آن شاه شهیدان که بلا شد سویم

با همین قافله ام راه فنا می پویم

دست همت ز سراب دو جهان می شویم

«شور یعقوب کنان، یوسف خود می جویم

که کمان شد ز غمش قامت چون شمشادم»

1- مهر تابان، مقاله یعقوب قاسملو خوئی، صص 32 و 33.
2- مهر تابان، ص 33.
3- مهر تابان، ص 35.